Een Nieuw Begin

IMG_1605 (2)“Op de steile berghellingen, in één van de vele sloppenwijken die de stad rijk is, staat een vervallen huisje. Het huisje is gemaakt van houten planken, karton en grijze golfplaten die als dak dienen. Binnen in het huisje is het donker en klein. Helemaal achter in de ruimte hangt een groot en smerig kleed waar een klein slaapvertrek schuil gaat.

Op de koude vloer liggen een paar slaapmatjes en wat oude en versleten doeken, waar men op slaapt. Op één van de matjes ligt een jong meisje, van amper veertien jaar oud, de heftige en zeer pijnlijke weeën weg te puffen. Om haar heen zitten twee jonge vrouwen. De een met wat oude doeken in haar handen terwijl de andere vrouw met een onhygiënisch, natgemaakt doekje het meisje wat verkoeling geeft. Het meisje heeft het zichtbaar erg zwaar en ze heeft veel pijn. Het is stil in de donkere ruimte. En een ieder lijkt in haar eigen wereldje te zitten.

Dan ineens klinkt er een oerkreet. En enkele seconde later is daar het gehuil van een pasgeboren baby. Eén van de vrouwen wikkelt het baby’tje zorgvuldig in doeken terwijl de andere vrouw met een zeer slecht gedesinfecteerde schaar, de navelstreng doorknipt. Niet veel later wordt het pasgeboren baby’tje bij het jonge meisje op de buik gelegd.”

Zou het zo gegaan zijn, nu bijna 40 jaar geleden? Is dit waar en hoe mijn leven begon? Weten zal ik het nooit. Hopen kan ik het wel.

 IMG_1610Het leven begint bij 40                                            Ik zit aan de vooravond van mijn 40e verjaardag. En nooit had ik kunnen bedenken dat 40 worden, mij zo veel zou doen. En het is echt niet omdat ik bang ben om ouder te worden. Om meer rimpels en grijze haren te krijgen. Of omdat men zegt dat alles na je 40e gaat hangen, op je tandvlees na dan, want die trekt dan juist weer omhoog. Nee, zonder gekheid. Ik ben er juist trots op en blij om, dat ik elk jaar een jaartje ouder mag worden. En die rimpels, die grijze haren en al dat gehang, dat doet mij echt helemaal niets. Daar lig ik echt niet wakker van. Ook het getal 40 zegt mij niet zoveel. (tja dat heb je als je dyscalculie hebt, dan zeggen cijfers en getallen je sowieso nooit zoveel) Men zegt altijd dat het leven pas bij 40 begint. Naar zeggen schijn je steeds meer waarden te hechten aan dingen die echt belangrijk voor je zijn. We zullen het allemaal wel zien. Maar wat is het dan wél waarom ik moeite heb om 40 te worden?                                                                                                                                              

Bewustwording                                                                                                                                                 Ik ben me er steeds meer van bewust dat mijn allerliefste ouders, schoonouders, en op den duur ook mijn broer, zwager, Ivo en ikzelf, niet het eeuwige leven hebben. Dat ik op een dag afscheid van ze moet gaan nemen, of zij van mij. En dat is iets waar ik, naar mate ik ouder word, steeds meer moeite mee begin te krijgen. En ik weet heus wel dat dit een natuurlijk proces van het leven is. Maar dat maakt het acceptatieproces er niet makkelijker op. Ook begin ik me steeds meer te beseffen dat mijn gezin, mijn familie, vriendschappen, gezondheid, voor andere mensen klaar kunnen staan, en m’n dromen na proberen te jagen, de dingen zijn, die het allerbelangrijkste voor mij zijn. Dat zijn de dingen die er voor mij echt toe doen en waar ik dag in, dag uit van wil blijven genieten. 

Dankbaar                                                                                                                                                           Nog maar 40 lentes jong.  En toch al een heel leven achter de rug. Een leven dat in een land hier ver vandaan, begon. En waar ik het geluk had dat men mij een beter leven gunde, dan dat ik daar ooit zou hebben gehad. Met zes maanden kwam ik naar Nederland, waar ik door mijn allerliefste mama en papa, met alle liefde van de wereld en met open armen, werd ontvangen. ‘Lieve papa en mama, 40 jaar geleden wisten jullie nog niets van mijn bestaan af. Maar daar zou gauw verandering in komen. Jullie namen mij mee in jullie hart en mee naar jullie huis. Jullie gaven mij jullie onvoorwaardelijke liefde, steun en vertrouwen. Dankzij jullie ben ik de vrouw die ik nu geworden ben. Ik ben er dan ook ontzettend trots op dat ik jullie dochter mag zijn. Ik houd zielsveel van jullie.’ Maar ook ben ik, de vrouw die mij dit prachtige leven 40 jaar geleden, geschonken heeft ontzettend dankbaar. 

Brief aan mijn biologische moeder                                                                                                       Para mi madre de otro pais,

Hace 40 años que me dio la vida.                                                                                                             ¿Todavia pienso en el momento de mi emberazo?                                                                           ¿Y como vine al mundo?

Madre gracias a su dificil desicion yo he tenido magnificas experiencias, oportunidades y he conocido lugares espectaculares. Su tu desicion no ha sido la mas facil pero siento que para mi ha sido la mejor disicion que tu has tomado. Por que me convertido en la mujer que soy ahora. ¡Muchas gracias!

Voor mijn moeder uit een ander land, 

40 jaar geleden schonk jij mij het leven.                                                                                               Denk jij nog weleens terug aan het moment van zwanger zijn?                                                   En hoe was het om mij ter wereld te brengen?

Moeder dankzij uw moeilijke beslissing heb ik geweldige ervaringen en mogelijkheden gehad. En geweldige plekken leren kennen. Weet dat deze beslissing niet makkelijk was, maar voel dat dit het beste besluit is geweest dat u genomen heeft. Omdat dit me heeft geleid tot de vrouw die ik nu ben. Hartelijk dank.

Een nieuw begin                                                                                                                                            Over een klein uurtje ben ik jarig. Een nieuwe fase. Een nieuw begin. Ik zeg altijd maar zo; ‘Het leven is één groot feest. Je moet alleen wél zelf de slingers ophangen.’ En dat is ook iets wat ik absoluut ga doen! Ik wil er alles uithalen wat er in zit. Genieten van mijn gezin, van mijn familie en genieten van het prachtige leven dat ik leiden mag. 

 

 

 

 

                                                              

4 Responses to Een Nieuw Begin

  1. Angel says:

    super mooi geschreven weer!
    Respect.

    Liefs Angèl

  2. Adoptiemoeder says:

    Dank je wel voor je mooie woorden Angél. Ik ben blij dat je het altijd mooi vind van wat ik schrijf.

  3. chantal says:

    Om eerlijk te zijn heb ik met tranen in mijn ogen jouw woorden zitten te lezen. Wat een herkenbaarheid wat betreft de bewustwording dat het leven van jezelf en alle belangrijke mensen om je heen ooit eindigt. En je dankbaarheid naar je ouders toe is hartverwarmend. Dank voor je openheid en positiviteit. Groetjes Chantal

  4. Adoptiemoeder says:

    Beste Chantal,

    Dank voor je ontroerende woorden. Ik ben er eventjes helemaal stil van. Liefs van Annemarie.